Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009

Η ταινία της εβδομάδας

Η ταινία 4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες του Κρίστιαν Μουντζίου αποτυπώνει με ωμές και ρεαλιστικές σκηνές την αγωνία των γυναικών στην Ρουμανία υπό το καθεστώς Τσαουσέσκου που από το 1966 απαγόρευσε την αντισύλληψη, έθεσε πολύ αυστηρές προϋποθέσεις για τις αμβλώσεις και επιβάρυνε φορολογικά όσους πολίτες παρέμεναν χωρίς παιδιά σε ηλικία άνω των 25 ετών. Αντίστοιχα, έδωσε σημαντική βοήθεια σε μητέρες με πέντε παιδιά, ενώ ανακήρυξε τις μητέρες με δέκα παιδιά ως «ηρωίδες» και τις παρασημοφορούσε. Το πρόγραμμα αυτό αύξησε σημαντικά το ρουμανικό πληθυσμό, αλλά δημιούργησε προβλήματα οικονομικής εξαθλίωσης στις πολυμελείς οικογένειες, περιπτώσεις αστέγων, αλλά σήμανε και την εμφάνιση ενός νέου φαινομένου: της εγκατάλειψης παιδιών στους δρόμους, τα οποία μεγάλωναν ως ορφανά
Μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, έγινε γνωστό ότι πάνω από 500.000 γυναίκες είχαν πεθάνει κατά την διάρκεια αμβλώσεων σε ακατάλληλες συνθήκες.
ΣΑΒΒΑΤΟ 7 & ΤΕΤΑΡΤΗ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑΣ

Τρίτη 3 Μαρτίου 2009

Στο Κουμάρι πάνω από το Γαύριο

Ευτυχώς που κάποιοι αγοράζουν παλιά σπίτια,τα μερεμετίζουν όσο χρειάζεται και μετά τα χαίρονται όπως τα χαιρόμαστε και μεις που τα βλέπουμε.

Κυριακή 1 Μαρτίου 2009

Mουσκάροι


Όταν το μασκάρεμα δεν ήταν ομοιόμορφο και κατά παραγγελία ,αλλά ξαφνικό ξέσπασμα και ανάγκη για μεταμόρφωση ,η θεία μου η Θωμαή έβαλε χοντροτάκουνα παπούτσια με ντενεκεδάκια νουνού για αγκράφες ,ένα μάλλινο μακρύ σώβρακο του παππού , ροκανίδια χοντρά για περούκα και αφού πρώτα γύρισε τη γειτονιά και την αγορά με την συνοδεία της μπήκε σαν Γάλλος ευγενής στην τότε αυστηρά κλειστή στα μη μέλη Λέσχη των Ανδρίων

Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2009

Εδώ τα λέμε αυγοκαλάμαρα! (δίπλες Άνδρου)



Κους κους με φρέσκο ψάρι


Με ενάργεια και απλότητα, ο Αμπντελατίφ Κεσίς κινηματογραφεί την περιπέτεια ενός «απόστρατου» εργάτη που θέλει να φτιάξει ένα πλωτό εστιατόριο, αλλά κωλύεται και αισθάνεται άχρηστος και παροπλισμένος. Μια παθιασμένη έφηβη τον παρακινεί. Γη και θάλασσα, παρελθόν και μέλλον, οικογένεια και φίλοι, μια γειτονιά Αράβων πρώτης και δεύτερης γενιάς, ερωτικά μυστικά και ψυχική βία, γύρω από ένα ταραχώδες τραπέζι, από έναν δειπνοσοφιστή του σινεμά που διακρίθηκε στο Φεστιβάλ της Βενετίας και έσκισε στα Σεζάρ.
ΣΑΒΒΑΤΟ 28/2 & ΤΕΤΑΡΤΗ 4/3 8:30μμ

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2009

Απόγευμα στη Βουρκωτή


«Πρόγευμα στο Τίφανις»


Η κουλτούρα της βιτρίνας
Ξημερώματα, στην πανάκριβη Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης, η Χόλι Γκολάιτλι, φορώντας ακόμη τα βραδινά της, στήθηκε μπροστά στη βιτρίνα του «Τίφανις», του διασημότερου κοσμηματοπωλείου του κόσμου και «αγόρασε», με τα μάτια, όλα εκείνα τα λαμπερά κοσμήματα που ονειρευόταν ότι θα μπορούσε κάποιος να της χαρίσει μια μέρα. Ηταν το 1961 και τα όνειρα ζούσαν. Κι όμως, ήταν ακόμη απλώς σινεμά!
Η Χόλι, η κοσμική πεταλούδα της ταινίας του Μπλέικ Εντουαρντς, κατά κόσμον Οντρεϊ Χέπμπορν, έκανε μύθο το eye shopping, μαζί με όλες τις υπόλοιπες κομψές λεπτομέρειες του νεοϋορκέζικου ευ ζην, όπως τα ξέφρενα πάρτι μέχρι πρωίας και τον απαραίτητο πρωινό καφέ στο πλαστικό ποτήρι λίγο πριν τελειώσει το σεργιάνι στην πόλη που τη μέρα ανήκει στον άλλο, τον συνηθισμένο, κόσμο. Οι Δίδυμοι Πύργοι δεν είχαν πέσει και ο Τζορτζ Μπους δεν είχε πει το περίφημο «καταναλώστε», αλλά η Αμερική κατανάλωνε, ακόμη και με τα μάτια, διότι το είχε πει ο Ρούζβελτ με το «νιου ντιλ» που έβγαλε τη χώρα από το κραχ. Η Χόλι χάζευε στο «Τίφανις», λίγο πριν από το μεγαλύτερο καταναλωτικό πάρτι του κόσμου, τα Χριστούγεννα.

Το 1963, η ταινία προβλήθηκε στην Ελλάδα. Ηταν Μάιος, δεν υπήρχε καφές σε πλαστικό ποτήρι, το «Τίφανις» ήταν πολύ μακριά και κορίτσια σαν τη Χόλι ήταν μόνο οι κόρες των μεγαλοαστών. Το eye shopping στις βιτρίνες του Κολωνακίου δεν πρόσφερε απατηλά όνειρα, σαν το αμερικανικό, διότι το ασκούσαν αυτοί που μπορούσαν να περάσουν και στην άλλη πλευρά της βιτρίνας. Οι υπόλοιποι κατανάλωναν για να επιβιώσουν.
Της ΕΛΕΩΝΟΡΑΣ ΟΡΦΑΝΙΔΟΥ (oimouses.blogspot.com)Ελευθεροτυπία
Σάββατο 21 & Τετάρτη 25 /2 δημοτικό κινηματοθέατρο Χώρας 8:30μμ